Fecr Suresi سُورَةُ الفَجۡرِ

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِیمِ وَٱلۡفَجۡرِ

velfecr.

Andolsun Fecre,

وَلَیَالٍ عَشۡرࣲ

veleyâlin `aşr.

On geceye,

وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ

veşşef`i velvetr.

Çifte ve teke,

وَٱلَّیۡلِ إِذَا یَسۡرِ

velleyli iẕâ yesr.

(her şeyi karanlığı ile) örttüğü an geceye

هَلۡ فِی ذَ ٰ⁠لِكَ قَسَمࣱ لِّذِی حِجۡرٍ

hel fî ẕâlike ḳasemül liẕî ḥicr.

Bunlarda akıl sahibi için elbette birer yemin (değeri) vardır.

أَلَمۡ تَرَ كَیۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

elem tera keyfe fe`ale rabbüke bi`âd.

Görmedin mi, Rabbin ne yaptı Âd kavmine?

إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ

irame ẕâti-l`imâd.

Direkleri (yüksek binaları) olan, İrem şehrine?

ٱلَّتِی لَمۡ یُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِی ٱلۡبِلَـٰدِ

elletî lem yuḫlaḳ miŝlühâ fi-lbilâd.

Ki ülkeler içinde onun benzeri yaratılmamıştı,

وَثَمُودَ ٱلَّذِینَ جَابُوا۟ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ

veŝemûde-lleẕîne câbu-ṣṣaḫra bilvâd.

O vadide kayaları yontan Semud kavmine?

وَفِرۡعَوۡنَ ذِی ٱلۡأَوۡتَادِ

vefir`avne ẕi-l'evtâd.

Kazıklar (çadırlar, ordular) sahibi Firavun'a?

ٱلَّذِینَ طَغَوۡا۟ فِی ٱلۡبِلَـٰدِ

elleẕîne ṭagav fi-lbilâd.

Ki onların hepsi ülkelerinde azgınlık ettiler.

فَأَكۡثَرُوا۟ فِیهَا ٱلۡفَسَادَ

feekŝerû fîhe-lfesâd.

Oralarda kötülüğü çoğalttılar.

فَصَبَّ عَلَیۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ

feṣabbe `aleyhim rabbüke sevṭa `aẕâb.

Bu yüzden Rabbin onların üstüne azap kamçısı yağdırdı.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ

inne rabbeke lebilmirṣâd.

Çünkü Rabbin (her an) gözetlemededir.

فَأَمَّا ٱلۡإِنسَـٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَیَقُولُ رَبِّیۤ أَكۡرَمَنِ

feemme-l'insânü iẕâ me-btelâhü rabbühû feekramehû vene``amehû feyeḳûlü rabbî ekramen.

İnsan var ya, Rabbi kendisini imtihan edip de ikramda bulunduğunda ve bol nimet verdiğinde "Rabbim bana ikram etti" der.

وَأَمَّاۤ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَیۡهِ رِزۡقَهُۥ فَیَقُولُ رَبِّیۤ أَهَـٰنَنِ

veemmâ iẕâ me-btelâhü feḳadera `aleyhi rizḳahû feyeḳûlü rabbî ehânen.

Onu imtihan edip rızkını daralttığında ise "Rabbim beni önemsemedi" der.

كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡیَتِیمَ

kellâ bel lâ tükrimûne-lyetîm.

Hayır! Doğrusu siz yetime ikram etmiyorsunuz,

وَلَا تَحَـٰۤضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِینِ

velâ teḥâḍḍûne `alâ ṭa`âmi-lmiskîn.

Yoksulu yedirmeye birbirinizi teşvik etmiyorsunuz,

وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلࣰا لَّمࣰّا

vete'külûne-ttürâŝe eklel lemmâ.

Haram helal demeden mirası yiyorsunuz.

وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبࣰّا جَمࣰّا

vetüḥibbûne-lmâle ḥubben cemmâ.

Malı aşırı biçimde seviyorsunuz.

كَلَّاۤۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكࣰّا دَكࣰّا

kellâ iẕâ dükketi-l'arḍu dekken dekkâ.

Ama yeryüzü parça parça döküldüğü,

وَجَاۤءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفࣰّا صَفࣰّا

vecâe rabbüke velmelekü ṣaffen ṣaffâ.

Rabbin(in emri) geldiği ve melekler saf saf dizildiği zaman (her şey ortaya çıkacaktır).

وَجِا۟یۤءَ یَوۡمَىِٕذِۭ بِجَهَنَّمَۚ یَوۡمَىِٕذࣲ یَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَـٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ

vecîe yevmeiẕim bicehenneme yevmeiẕiy yeteẕekkeru-l'insânü veennâ lehü-ẕẕikrâ.

O gün cehennem getirilir, insan yaptıklarını birer birer hatırlar. Fakat bu hatırlamanın ne faydası var!

یَقُولُ یَـٰلَیۡتَنِی قَدَّمۡتُ لِحَیَاتِی

yeḳûlü yâ leytenî ḳaddemtü liḥayâtî.

(İşte o zaman insan:) "Keşke bu hayatım için bir şeyler yapıp gönderseydim!" der.

فَیَوۡمَىِٕذࣲ لَّا یُعَذِّبُ عَذَابَهُۥۤ أَحَدࣱ

feyevmeiẕil lâ yü`aẕẕibü `aẕâbehû eḥad.

Artık o gün, Allah'ın edeceği azabı kimse edemez.

وَلَا یُوثِقُ وَثَاقَهُۥۤ أَحَدࣱ

velâ yûŝiḳu veŝâḳahû eḥad.

O'nun vuracağı bağı kimse vuramaz.

یَـٰۤأَیَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَىِٕنَّةُ

yâ eyyetühe-nnefsü-lmuṭmeinneh.

Ey huzura kavuşmuş insan!

ٱرۡجِعِیۤ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِیَةࣰ مَّرۡضِیَّةࣰ

irci`î ilâ rabbiki râḍiyetem merḍiyyeh.

Sen O'ndan hoşnut, O da senden hoşnut olarak Rabbine dön.

فَٱدۡخُلِی فِی عِبَـٰدِی

fedḫulî fî `ibâdî.

(Seçkin) kullarım arasına katıl,

وَٱدۡخُلِی جَنَّتِی

vedḫulî cennetî.

Ve cennetim gir.